راه توبه واقعی:
 
توبه مساله ای است عظیم٬ و برنامه ایست بزرگ٬ حقیقتی است فوق العاده٬و واقعیتی است ملکوتی و عرشی.
 
توبه به اینکه انسان استغفر اللهی بگوید و در باطن اندکی دچار حیا شود٬و در جلوت یا خلوت اشکی بریزد حاصل نمیشود .

بسیارند مردمی که بدین صورت توبه می کنند٬ولی پس از اندک

مدتی به همان گناهانی که آلوده بودند باز میگردند!  بازگشتن به گناه

بالاترین دلیل این معناست که توبه ی حقیقی حاصل نشده٬ توبه واقعی٬انچنان مهم و با عظمت است که قسمت عمده ای از ایات قران و معارف الهی به ان اختصاص یافته است. حال به بررسی توبه ی واقعی از دیدگاه امام علی(ع)

میپردازیم امام به شخصی که به عنوان توبه جمله ی استغفر الله را

به زبان جاری کرد٬فرمودند:مادر بر عزایت بگرید٬میدانی توبه چیست؟

توبه درجه علیین است٬ و ان اسمی است واقع بر شش معنا:

۱)پشیمانی بر انچه که گذشت

۲)تصمیم جدی بر بازنگشتن به گناه

۳)ادا کردن حقوق مردم به مردم

۴)ادای واجبات ضایع شده

۵)اب کردن گوشتی که بر گناه به بدن روییده تا جایی که اثری از ان گوشت بر استخوان نماند٬و گوشت تازه در حال عبادت بین پوست و استخوان بروید.

۶)چشاندن رنج طاعت به بدن٬چنانکه لذت معصیت به ان چشانده شد٬

پس از عبور از این شش مرحله بگو:استغفرالله. تائب باید به

حقیقت توبه کند٬و عزمش برای ترک گناه جزم باشد٬و نیت

بازگشت به گناه از صفحه ی دلش برای همیشه زدوده شود٬

و به امید توبه ی دوباره و سه باره و صد باره وارد گناه نگردد٬

که این امید بدون شک امیدی شیطانی  و حالتی مسخره است٬

امام هشتم(ع)در روایتی می فرماید:

*کسی که به زبان استغفار کند ولی به قلب پشیمان نباشد٬

خود را مسخره کرده!*