درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد *  نهال دشمنی برکن که رنج بیشمار آرد

شب صحبت غنیمت دان که بعد از روزگار ما * بسی گردش کند گردون بسی لیل و نهار آرد

بهار عمر خواه ای دل وگر نه این چمن هر سال * چو نسرین صد گل آرد بار و چون بلبل هزار آرد